Beste Niet-tegen-Strubelers,
Grappig om te lezen dat er mensen ongerust waren, omdat ik een paar dagen niet heb kunnen bloggen. Ja, Finland mag dan een modern land zijn, er zijn genoeg stukken te vinden waar er geen wi-fi voor handen is.
Op het moment van schrijven is het vrijdag en zit ik te wachten op mijn vliegtuig vanuit Helsinki naar Amsterdam. Ik moet ruim 5 uur wachten, dus genoeg tijd om iets te schrijven.


Helaas was het een roerige nacht, nog steeds zwaar verkouden werd ik geregeld door benauwde gevoelens wakker en die matrasjes lagen ook niet erg prettig. Hieronder nog een paar foto's van ons onderkomen.
We begonnen vandaag vroeg aan de laatste etappe. Officieel moest deze 57km worden, inclusief het oversteken van een rivier. Doordat de temperaturen niet erg laag meer zijn was de rivier niet heel erg bevroren meer en moest er een stukje met de bus gereden worden halverwege de etappe. De keuze was dan ook of de eerste 30km of de laatste 18km te lopen. Ik was erg moe en m'n voet deed nog steeds behoorlijk pijn. Maar ik moest en zou nog skiën vandaag. ik koos dus het laatste deel om in ieder geval nog los te kunnen gaan, al slikte ik wel een zootje paracetamollen.
Zoals gezegd de start was vroeg en de anderen die ook maar deels wilden lopen werden naar het Kalinkalas ski-stadion gebracht. We konden helaas pas na 10-en starten, omdat het spoor nog niet open was. Daar een tijd met Rudi, een oudere Duitse man uit Thüringen zitten praten over, je raadt het al, langlaufen. Erg aardige man en leuk gesprek gehad.
Eindelijk was het 10 uur en konden we loss. Het vreemde is dat het best wel lekker ging, ja ik had pijn in m'n voet en nu begon ook nog eens m'n liezen op te spelen, maar ondanks de pijn kon ik lekker skiën, met hoge snelheid. Zou het zijn geweest dat het eindpunt in zicht was, of waren het de profi gewaxte ski's?
Met iets meer dan 2 uur op de ski's kwam ik bij de finish aan. Helaas niet in Tornio zelf, maar even daar buiten. Er was een finish banner (Maali in Fins) gehangen en er stond een groepje plaatselijke jeugd enthousiast te zingen en te springen. Erg leuk en erg aanmoedigend en dat deden ze de hele dag bij alle skiërs. Het was wat koud bij de finish, maar toen er een behoorlijke groep was gearriveerd kwam de bus ook die ons naar het hotel in Tornio bracht. Een best luxueus hotel, helemaal na de vorige 2 nachten.
Ik deelde een kamer met m'n Britse collega Peter, maar die was er nog niet. Lekker lang en heet gedoucht en daarna de sauna in.
's Avonds redelijk luxe gegeten en toen op naar de 'bonte avond'. Er werd van iedere nationaliteit verwacht dat ze iets leuks deden en aangezien ik alleen was en er 1 Brit en1 Deen was besloten we samen iets te doen. We hadden een aantal 'hilarische' quiz vragen bedacht en daar iets leuks van gemaakt. Ik had 's middags Helmut en Fritz, mijn Oostenrijkse collega's geholpen om een Oostenrijks lied in het Engels te vertalen en zij wezen me prompt als 'vrijwilliger' aan om mee te doen in een toneelstukje dat het lied uitbeeldde. De Zwitserse groep wilde een aantal mensen moeilijke Zwitserse woorden laten uitspreken en ook daar werd ik voor opgetrommeld, dus al met al stond ik best veel op het podium. De Zwitserse woorden waren erg grappig, niet heel erg moeilijk voor een Hollander. Verder waren er nog meer liederen en een andere quiz. Hoewel het lang duurde was het toch een leuke avond.
Om half 12 in bed, want om 7:45 moest alles ingepakt in de bus zitten.
Hieronder een paar foto's en een filmpje van de finish-'ceremonie'.

Blij en Voldaan