De Afsluiting
(eerst even de blog hieronder lezen, mocht je dat nog niet gedaan hebben)


Zoals ik al zei ik zit op Helsinki Airport de tijd te verdoen tot m'n vliegtuig gaat. Genoeg tijd om de laatste week te overdenken.
Een vraag die ik de komende tijd wel zal krijgen is of ik het weer ga doen. Het antwoord daarop is een volmondig Ja!. Alleen ik weet niet wanneer, waarschijnlijk niet volgend jaar want dan word ik 40 als ik in Finland ben en ik denk niet dat Jolanda dat leuk vindt. Ik ook niet denk ik. Maar ik wel zeker terug om hem helemaal te lopen, al moet ik dan wel beter getraind zijn. Dat is me wel behoorlijk tegengevallen, dat ik nog veel te kort kom om zoiets als dit te doen. Jullie zullen vast zeggen dat jullie het toch knap vinden, maar je doet een tocht als deze niet om maar de helft te doen. Ik heb in gesprekken met de andere skiërs veel tips gehad en ik ben nog jong genoeg om er iets aan te doen.
De week was zwaar, maar ook een hele belevenis. In het begin waren we allemaal eilandjes, maar aan het einde was het toch een grote familie geworden. Dat deze startgroep, de RR2, de kleinste was helpt daar ook erg bij. Wij waren met rond de 60 skiërs de andere RR's alle 3 met meer dan 100.
Er deden cracks en amateurs aan mee, oude knarren en jonge deernes, maar iedereen sprak met elkaar en moedigde elkaar aan. Günther, die op 1 na alle etappes had 'gewonnen' was altijd hartelijk al vol goede advies naar me. Dat gevoel van een familie was erg belangrijk. Ik denk dat van de 60 skiërs 50% de hele route heeft gelopen. Er waren een paar geblesseerden en er waren 'amateurs' zoals ik. Dat klinkt alsof ik niet trots op mezelf ben, dat ben ik wel. Ik wist enkel niet echt wat ik moest verwachten en nu wel. 
Uit die observatie blijkt dat als ik dit soort dingen wil doen ik beter moet trainen, ik mis gewoon nog een stuk uithoudingsvermogen. Kracht en technisch gaat het wel, ik ben alleen na 5 uur gewoon op. En dat is gewoon te snel. Ach ja, ik heb jaren maar een beetje aan sport gedaan en dan vooral meer sprint-dingen, als ik een duur sporter wil worden dan moet er wat grondigs gebeuren.
De steun van de blog-lezers en Jolanda was erg belangrijk de laatste week en ik miste het bekijken van de reacties, de afgelopen dagen.
Grappige is, dat ik de enige was die een blogje bijhield, voor de andere skiërs was het veel gewoner en dan lopen die het ook nog eens voor een groot deel uit. Het is natuurlijk niet eerlijk te vergelijken. De andere skiërs skiën over het algemeen 100x meer dan ik per jaar en hun hele leven lang al. Dat train je niet 1-2-3 bij. 
Ik heb de afgelopen week veel geleerd en ik ben mezelf een paar keer tegen gekomen. Elke keer dat ik mezelf tegenkwam had ik een flinke hamer bij me, dat was wat minder prettig. Ook zijn er een aantal hartgrondige vloeken de Finse ruimte ingeslingerd, maar gelukkig kunnen ze die niet verstaan.


Dank allemaal voor de steun, die was erg prettig. En dan sluit ik deze blog voor nu met een filmpje van de Maali.


Maurice